ระหว่าง "คนที่เรารัก" กับ "คนที่รักเรา" เราควรจะเลือกใครดี?? คนที่เรารัก.....คือคนที่ใช่สำหรับเรา แต่บางครั้ง.....เรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ คนที่เรารัก.....คือคนที่เราคิดว่าเรารู้จักเขาดี แต่แท้จริงแล้ว....เรากลับไม่รู้จักเขาเลย คนที่เรารัก......คือคนที่เราพร้อมจะเป็นผู้ให้ แต่สิ่งที่เราให้.....เขากลับไม่เคยมองเห็นสิ่งที่เราให้ไป คนที่เรารัก........คือคนที่เราอยู่ด้วยเวลามีความสุข แต่เวลาเราทุกข์.....เรากลับมองหาเขาไม่เจอ คนที่เรารัก....คือคนที่เราใส่ใจทุกเวลา แต่ที่แย่กว่าคือ.....ตลอดมาเขาไม่ได้ "รักเรา" คนที่รักเรา .......คือคนที่เราเพียงมองผ่าน แต่เขา.......กลับมองเราอย่างใส่ใจ ดูแล คนที่รักเรา .....คือคนที่เราไม่พยายามทำความรู้จัก แต่เขา.....กลับพยายามทำความรู้จักเรา คนที่รักเรา .....คือคนที่เราไม่เคยให้ความสำคัญมากมาย แต่เขา.....กลับให้ในสิ่งที่ล้วนมีค่ามีความสำคัญกับเรา คนที่รักเรา ......คือคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเวลาเราสุข แต่เวลาทุกข์......เขากลับเป็นเหมือนเงาคอยเฝ้าตาม คนที่รักเรา .....คือคนที่เราไม่เคยนึกถึง แต่มีสิ่งหนึ่ง.....บอกให้รู้ว่า......"เขารักเรา"

สำหรับฉัน...เธอคือทุกอย่าง
สำหรับเทอร์...ฉันอาจเป็นแค่บางอย่าง
สำหรับฉัน...เทอร์คือสุดหัวใจ
สำหรับเทอร์...อาจไม่มีที่ในหัวใจให้ฉันยืน
สำหรับฉัน...เทอร์คือโลกทั้งใบของฉัน
สำหรับเทอร์...ฉันอาจเป็นเพียงคนหนึ่งในโลกของเทอร์
สำหรับฉัน...เทอร์มีความหมาย
สำหรับเทอร์...ฉันอาจไร้ความหมาย
สำหรับฉัน...การสูญเสียเทอร์ยากเกินจะรับไหว
สำหรับเทอร์...การสูญเสียฉันอาจเป็นแค่เรื่องปกติ
สำหรับฉัน...เทอร์คือคนที่ฉันไม่กล้าบอก"รัก"
สำหรับเทอร์...ฉันอาจเป็นคนที่เทอร์ไม่เคย"รัก"
สำหรับฉัน...นี้คือความพยายามบอกรักของฉัน
สำหรับเทอร์..นี่อาจเป็นเพียงแค่เศษกระดาษที่ทีตัวอักษร..เท่านั้น

อย่าเลือกคนที่เราคิดว่าเราน่ะจะอยู่กับเขาได้
แต่ให้เลือกคนที่เราคิดว่าเราคงอยู่ไม่ได้..ถ้า..ไม่มีเขา

ปกติคนเราจะจดจำด้วยสมอง
แต่จะมีคนพิเศษบางคนเท่านั้น
ที่เราจะจดจำเขาด้วยสมอง..
และเมื่อเขาเข้ามาอยุ่ในใจเราแล้ว
มันก็ยากและเจ็บปวดที่จะลืมเลือน

ถ้าไม่คิดจะตัดขาดจากกัน..ก็อย่าทะเลาะกันให้นานนัก
ถ้าจะรู้ว่าเลิกกันไม่ได้..แล้วจะมึนตึงใส่กันไปทำไม
ถ้ารู้ว่ามีเพียงกันและกันอยู่ในหัวใจ..
แล้วจะหนีตัวเองทำไมให้ร้าวราน

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถบอกรักเทอได้อีกแล้ว
แต่ให้รุ้ไว้น่ะว่าฉันยังคงรักเทออยู่เสมอ
เธอจะเป็นคนๆแรกและคนเดียวเท่านั้นในชีวิตฉัน

ทุกอย่างบนโลกนี้..ล้วนแต่มีนาฬิกาทรายติดตัว
เม็ดทรายในนาฬิกาแต่ละเรือน
ก็ค่อยๆร่วงหล่นลงมาช้าๆ
ตามเวลาที่ผ่านไป
และเมื่อเม็ดทรายเม็ดสุดท้ายหล่นลง
นั่นหมายถึงเรื่องราวบางอย่าง
ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีกตลอดกาล
..คนเราน่ะมีช่วงเวลาที่จะคิด
จะทำความเข้าใจเรื่องต่างๆ
แต่ถ้ามันนานเกินไป
สิ่งที่เหลืออยู่จะมีเพียงอดีตให้หวนหาเท่านั้น

อดีตไม่ได้เป็นสิ่งที่ต้องลืม
แต่ต้องใช้มันให้เป็น
เก็บเอาบทเรียนแต่อย่าให้มัน
กลับมาทำร้ายเราได้

..เค้าว่ากันว่า..
คนที่มีชีวิตอย่างมีความสุข
คือคนที่เดินผ่านอดีตมาได้
..อย่างสวยงาม..

ในชีวิตหนึ่งของเรา
จริงอยุ่ว่าเราอาจจะเคยตกหลุมรัก
มากกว่าหนึ่งครั้ง
รักคนมากกว่าหนึ่งคน
แต่เชื่อเถอะ
มีอยู่หนึ่งเท่านั้นที่จริง

เราไม่จำเป็นต้องรักใครสักคน
เพียงแค่ทุกคนเห็นว่า
เขาดีพอสำหรับเรา
เพราะสุดท้ายแล้ว
หัวใจเราก็จะบอกว่า
"คนที่ใช่"
คือคนที่ใจเราต้องการ

คนเราจะมีความสุขได้อย่างไร
ถ้าต้องฝืนทำทุกอย่าง
เพื่อให้ถูกใจ
คนที่ไม่มีวันยอมรับ
ไม่ว่าเรา
จะทำดีเท่าไหร่ก็ตาม

การตามหาคนที่ได้ตามอุดมคติของตนนั้น
อาจจะยาก
แต่การไต่ขึ้นไปให้ถึงระดับอุดมคติ
ของใครอีกคนนั้น
ยิ่งเหนื่อย..ยากยิ่งกว่า
และที่ร้าย..ไม่ยั่งยืน..

อย่าฝืนใจรัก..ถ้ามันไม่ใช่
ไม่มีประโยชน์..ที่จะคบกับใครสักคน
เพียงเพระอยากมี..ใครสักคน

ใครบางคนพบรักแท้..แค่เปิดตา
ใครบางคนมองหา..กลับไม่เห็น
ใครบางคนได้รักมา..แต่ยากเย็น
ใครบางคนมองเห็น..กลับเมินไป